Goed woordje voor collega leidt tot schorsing en overplaatsing: terecht?

Wie goed doet, goed ontmoet luidt het spreekwoord. Maar, voor een verpleegkundige in een GGZ-instelling leek dit toch anders uit te pakken. Het opnemen voor een zieke collega werd – zacht gezegd – niet gewaardeerd door de leidinggevende en leidde tot sancties voor de verpleegkundige die voor haar zieke collega in de bres sprong.

Wat was er aan de hand? De verpleegkundige was tijdens een re-integratiegesprek van haar zieke collega als (mentale) steun aanwezig. Tijdens dit gesprek heeft deze verpleegkundige, ook namens zes andere collega’s, een brief voorgelezen. In deze brief werden de zorgen van deze verpleegkundige en de zes andere collega’s verwoord, onder andere dat het re-integratietraject van de zieke werknemer volgens hen eerder voelde als een verbetertraject in plaats van een hersteltraject. Oftewel, in deze brief werd kritiek geuit op de manier waarop de leidinggevende en de organisatie het re-integratietraject van de zieke collega vorm gaf.

U raadt het misschien al, dit viel niet in goede aarde bij de betreffende leidinggevende. Ondanks een aantal pogingen van de verpleegkundige die de brief had voorgelezen om zaken echt uit te praten, was en bleef de leidinggevende van mening dat het vertrouwen onherstelbaar was geschaad. Aan de verpleegkundige werd dan ook meegedeeld dat zij een korte periode werd vrijgesteld van werk (met behoud van loon) en dat zij op een andere afdeling moest gaan werken; zij werd uit het team gehaald.

De verpleegkundige was het hiermee niet eens en legde aan de kantonrechter in kort geding de vraag voor of zij weer aan het werk mocht op haar oude werkplek. De kantonrechter was vrij duidelijk: de enkele omstandigheid dat de verpleegkundige de brief heeft voorgelezen is een onvoldoende zwaarwegende grond om de werkneemster op non-actief te stellen. De leidinggevende heeft de betreffende brief veel te persoonlijk opgevat en het aanstippen van problemen met betrekking tot de re-integratie van een collega is niet grensoverschrijdend of oncollegiaal. Ook merkt de kantonrechter nog op dat het onduidelijk is waarom alleen deze werkneemster op de inhoud van de brief is aangesproken en afgerekend en niet de andere zes collega’s namens wie de brief ook is voorgelezen. De verpleegkundige mocht van de kantonrechter dan ook terug naar haar eigen afdeling. Zelfs het feit dat er op deze afdeling kennelijk al een half jaar een intensief ontwikkel- en teamtraject gaande is, maakte dit niet anders. Kortom, het in de bres springen voor een collega mocht door de werkgever niet op deze manier worden afgestraft.