Wat te doen als het oude werk van de zieke werknemer niet meer bestaat vanwege digitalisering?

Wat moet je als werkgever doen als de gebruikelijke werkzaamheden van jouw zieke werknemer vanwege digitalisering inmiddels niet of nauwelijks meer bestaan? De inzet van een tweede spoortraject lijkt in dat geval de aangewezen weg, maar zo simpel is het niet.

Casus
Een werkneemster van een architectenbureau verricht administratief werk als secretaresse. Tijdens haar re-integratie blijkt er nauwelijks werk voor haar te zijn. De werkgever stelt dat dit komt door toenemende digitalisering: de telefoon gaat bijna niet meer en haar taken zijn daardoor grotendeels weggevallen.

Werkneemster
De werkneemster merkt ook dat zij weinig te doen heeft tijdens haar re-integratie. De bedrijfsarts adviseert mede daarom:

“Voor iedere re-integratie is het belangrijk dat de tijd gevuld kan worden met nuttige taken. Een re-integratie schema is niet bedoeld als aanwezigheidsplicht.”

Werkgever
De werkgever blijft echter van mening dat er geen passend werk beschikbaar is, en ook geen zinvolle invulling gegeven kan worden aan de re-integratie uren. En zo komt het dat, zeven maanden na de eerste ziektedag, het tweede spoortraject start.

Rechtbank
Daar laat de werkneemster het niet bij zitten. Na 14 maanden ziekte en een moeizaam re-integratietraject verzoekt zij de rechtbank haar arbeidsovereenkomst te ontbinden. De rechtbank Noord-Holland kent dat toe.

Digitalisering kan een verklaring zijn voor het wegvallen van werkzaamheden, maar dat ontslaat een werkgever niet van de verplichting om passend werk aan te bieden. De rechtbank overweegt in dat kader:

“Archiveren, opruimen, boodschappen bestellen, desnoods het kerstpakket samenstellen. Er is altijd iets te bedenken.”

Ernstig verwijtbaar
De rechtbank oordeelt dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen door de werkgever. Er moet daarom naast de transitievergoeding een billijke vergoeding betaald worden.

Evaluatie
Daarbij speelde een rol dat de werkgever de adviezen van de bedrijfsarts structureel niet opvolgde. Zo werd de re-integratie niet geëvalueerd door de werkgever, ondanks herhaald advies daartoe.

Volgens de werkgever sprak hij regelmatig met werkneemster omdat ze bij elkaar zaten op dezelfde verdieping. Daar gaat de rechter niet in mee:

“.. een gesprekje tussendoor, over de dagelijkse gang van zaken, met een derde collega in dezelfde ruimte, is naar het oordeel van de kantonrechter iets heel anders dan een formeel tweewekelijks re-integratiegesprek. Uit niets is gebleken dat sprake is geweest van evaluatie of concrete afspraken die bijvoorbeeld schriftelijk werden vastgelegd.”

Tip!
Verdwijnt het werk van jouw zieke werknemer door digitalisering of reorganisatie? Ga dan actief met de werknemer in gesprek over welke werkzaamheden wél mogelijk zijn, ook als dat betekent dat je creatief moet zijn. Leg dat gesprek en die afspraken goed vast.

Luister ook naar de podcast die wij hierover maakten: Law Talk aflevering 126!