𝐄𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫 𝐭𝐫𝐞𝐤𝐭 𝐚𝐥 𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐛𝐞𝐥: 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐝𝐫𝐮𝐤, 𝐭𝐞 𝐝𝐫𝐮𝐤. 𝐄𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐛𝐢𝐣𝐠𝐞𝐬𝐜𝐡𝐚𝐤𝐞𝐥𝐝, 𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐥𝐠𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐬𝐩𝐫𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐮𝐢𝐭𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐚𝐥𝐭 𝐳𝐞 𝐭𝐨𝐜𝐡 𝐮𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐮𝐫𝐧-𝐨𝐮𝐭. 𝐋𝐚𝐭𝐞𝐫 𝐤𝐨𝐦𝐭 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐜𝐨𝐯𝐢𝐝 𝐛𝐨𝐯𝐞𝐧𝐨𝐩. 𝐍𝐚 𝟐 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐞ë𝐢𝐧𝐝𝐢𝐠 𝐣𝐞 𝐝𝐞 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐬𝐨𝐯𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭. 𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐤𝐨𝐦𝐭 𝐡𝐞𝐭: 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫 𝐬𝐭𝐞𝐥𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐢𝐣 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐞𝐤 𝐡𝐞𝐛𝐭 𝐠𝐞𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐞𝐧 𝐞𝐢𝐬𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐠𝐞𝐫e 𝐛𝐢𝐥𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐨𝐞𝐝𝐢𝐧𝐠. 𝐈𝐬 𝐝𝐢𝐭 𝐭𝐞𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐟 𝐥𝐢𝐠𝐭 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐭 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐨𝐞𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐞 𝐜𝐥𝐚𝐢𝐦𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐜𝐡 𝐰𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐠𝐞𝐫?

𝐉𝐮𝐫𝐢𝐝𝐢𝐬𝐜𝐡 𝐤𝐚𝐝𝐞𝐫
Bij ontslag wegens langdurige arbeidsongeschiktheid kan een werknemer alleen een billijke vergoeding krijgen als de opzegging het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Dat is een zware toets. Het gaat niet om de vraag of alles perfect is gegaan, maar of de werkgever echt ernstig tekort is geschoten. Denk aan het negeren van duidelijke signalen, het structureel niet volgen van adviezen van de bedrijfsarts of het volledig laten ontsporen van de re-integratie. Ook moet er een duidelijk verband zijn tussen dat verwijtbare handelen en het uiteindelijke ontslag. Zonder dat verband houdt het op.

𝐃𝐞 𝐮𝐢𝐭𝐬𝐩𝐫𝐚𝐚𝐤
Een werknemer valt uit met een burn-out, krijgt later long covid en belandt na jaren ziekte in de WIA. Als de gemeente uiteindelijk het dienstverband opzegt, volgt de claim: de werkgever zou haar ziek hebben gemaakt en tijdens re-integratie ernstig hebben gefaald. De rechter zette daar een dikke streep door. Ja, de werkdruk was hoog en ja, het proces had soms sneller en strakker gekund. Maar de gemeente had wèl ingegrepen, hulp geregeld en medische adviezen gevolgd. Ook speelden privéfactoren een duidelijke rol en volgens het UWV waren geen re-integratiekansen gemist. Conclusie: geen ernstig verwijtbaar handelen, geen billijke vergoeding.

𝐓𝐢𝐩𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐠𝐞𝐯𝐞𝐫𝐬 💡
Neem signalen over werkdruk serieus en leg vast wat je ermee doet. Je hoeft niet alles op te lossen, maar moet wel laten zien dat je handelt. Volg adviezen van de bedrijfsarts actief op en houd regelmatig contact, ook als er geen re-integratiemogelijkheden zijn. Realiseer je dat kleine fouten of trage reacties vervelend zijn, maar meestal niet meteen leiden tot ernstig verwijtbaar handelen. De lat ligt hoog, zeker als ook privéfactoren een rol spelen en het UWV bevestigt dat je je voldoende hebt ingespannen.

https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBNNE:2026:46