Dilemma Vrijdag 😎

𝐒𝐭𝐞𝐥: 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐛𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐚𝐜𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫 𝐚𝐥 3 𝐤𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐧𝐠𝐝. 𝐉𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐧𝐨𝐠 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐬𝐨𝐯𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐨𝐧𝐛𝐞𝐩𝐚𝐚𝐥𝐝𝐞 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐭 𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 7 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐚𝐲𝐫𝐨𝐥𝐥𝐛𝐞𝐝𝐫𝐢𝐣𝐟 𝐭𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧. 𝐍𝐚 𝐝𝐢𝐞 7 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐧𝐞𝐞𝐦 𝐣𝐞 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐧 𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭. 𝐇𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐩 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐬𝐨𝐯𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐨𝐧𝐛𝐞𝐩𝐚𝐚𝐥𝐝𝐞 𝐭𝐢𝐣𝐝?

In de praktijk komt het regelmatig voor dat werkgevers de arbeidsovereenkomst van een werknemer herhaaldelijk verlengen. Soms is er echter een moment waarop de werkgever liever geen vast contract aanbiedt, maar de werknemer wel wil blijven behouden. In zo’n geval kan een payrollconstructie een uitkomst lijken: een payrollbedrijf fungeert als tussenpersoon, terwijl de werknemer feitelijk in dienst blijft bij de oorspronkelijke werkgever. Maar de vraag rijst of dit juridische spelletje werkt, en of de werknemer na deze periode recht heeft op een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

𝐊𝐞𝐭𝐞𝐧𝐫𝐞𝐠𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠

Volgens de wet mag een werkgever niet meer dan drie tijdelijke contracten met een werknemer afsluiten in een periode van maximaal 36 maanden (3 jaar). Na de derde verlenging, of na 36 maanden, wordt het contract automatisch omgezet in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, tenzij er sprake is van een onderbreking van meer dan zes maanden tussen de contracten. Kan een onderbreking van een contract door er 7 maanden een payrollbedrijf tussen te zetten, worden gezien als een onderbreking van meer dan 6 maanden?

U𝐢𝐭𝐬𝐩𝐫𝐚𝐚𝐤 𝐤𝐚𝐧𝐭𝐨𝐧𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫

Op grond van artikel 7:668a lid 2 BW geldt dat dat de keten van arbeidsovereenkomst niet wordt doorbroken bij arbeidsovereenkomsten tussen een werknemer en verschillende werkgevers, als die werkgevers verschillende juridische eenheden van dezelfde organisatie zijn. Aangezien de werknemer feitelijk voor de werkgever bleef werken, konden het payrollbedrijf en de werkgever redelijkerwijs worden gezien als elkaars opvolgers.

De kantonrechter was in deze situatie duidelijk: de tussenkomst van een payrollbedrijf doorbreekt de ketenregeling niet. De werknemer had dus recht op een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd bij terugkeer naar zijn voormalige werkgever.